Refunc

  • 06/03/2020 •

    Sloop de leegte van Collective Works / Refunc

    Amare, het nieuwe cultuurpaleis van Den Haag is bijna klaar. Is het Spuikwartier daarmee dan eindelijk voltooid? Het lijkt er niet op. In 2020 en 2021 worden naast het cultuurpaleis de torens Adagio, Bolero en Cantate ontwikkeld. Zodra deze klaar zijn zal men langzaam aan beginnen met het ontwikkelen van de Campusboulevard (vijf woontorens van 90 tot 150 meter). Hiervoor moet een groot deel van het Prinsbernardviaduct en het rijkskantoor de Terminal (dat tussen de op- en afrit liggen) worden gesloopt. Verder staan de rij gevels op de hoek van het Spui / Gedempte Gracht nog op het programma, gaat het Mercure Hotel ook weer plat en moet de Koninklijke Bibliotheek er aan de andere kant van het spoor ook aan geloven.

    Bestuurders beargumenteren vaak dat men iets sloopt omdat het “niet meer van deze tijd is”. De vraag is wat dan wel van deze tijd is en hoelang een gebouw “van deze tijd” blijft? De architectonische historici van Crimson schreven ooit over Rotterdam: “Onder de gebouwen ligt de totale leegte; elke keer als een gebouw wordt afgebroken verschijnt zij weer, om vrijwel onmiddellijk weer te verdwijnen. Vandaar dat gebouwen in Rotterdam zo gemakkelijk kunnen worden afgebroken; zij ontberen elke verbinding met een stedelijke onderlaag, of deze nu mentaal of fysiek is. Het gaat hier om een fenomeen dat precies het tegenovergestelde is van de weerstand die nieuwe ingrepen dikwijls ondervinden in de historische sedimentaire stad waar, na een moeizame gewenningsfase, zelfs het meest radicale gebouw onlosmakelijk deel gaat uitmaken van de oude stad. Zie bijvoorbeeld het Paleis op de Dam van Jacob van Campen. In Rotterdam ondervindt een nieuw gebouw, hoe radicaal het ook is, nauwelijks weerstand vanuit de stad; er is echter, net zo goed als dat er geen sprake is van een gewenningsfase, geen mogelijkheid tot aanhechting. Een gebouw kan daardoor – tot op de dag van vandaag – net zo makkelijk weer worden verwijderd als dat het is gebouwd.”

    Tot op zekere hoogte geldt ook voor het Haagse Spuikwartier dat “gebouwen dingen zijn die de tijdelijke leegte aan het zicht onttrekken”. Het Spuiplein als oude haven, het originele pand van Hulshof, de Markthof, de Zwarte Madonna, de Dr. Anton Philipszaal, de oude ministeries van Binnenlandse Zaken & Justitie of het Transitorium, het waren allemaal slechts passanten. De leegte en de onvermijdelijke sloop zijn eigenlijk de enige constante. Collective Works en Refunc presenteren een klein overzicht van het gesloopte, het tijdelijke en het braakliggende. De leegte als continuïteit en bovenal identiteit van de moderne Haagse binnenstad.

     

About Refunc

Refunc is providing a second life for found or thrown-away objects. We operate on the borders of architecture, art and design and create new products from old materials. Origin for designs are found in the object itself, by listening to its own composition, history, or local and social context. We do not start from a design, we need a problem to play with. 3D troubleshooting and creative improvisation with locally available waste materials lead the way to our often unpredictable results. Wherever you can find garbage, we do research and workshops on creative recycling.


Spui 229a
2511 BP Den Haag

Directions

urlfacebook